Pieszo po lód na Svalbardzie zamiast dojazdu skuterem

To proste i nie jest to nic takiego. Oto szczery przebieg dnia.

Rakiety śnieżne. Rozkładają ciężar, dzięki czemu idziesz po miękkim śniegu, a nie przez niego. Nie ma żadnej techniki do nauki poza nieco szerszym krokiem, a rakiety rozdaje się na starcie. Kijki zazwyczaj są w zestawie.

Podejście. Około dwóch godzin stałego marszu w górę, żeby dotrzeć do lodu. Nie jest to trudne technicznie i nie ma wspinaczki, ale to dwie godziny ciągłego wysiłku w zimnym powietrzu i to jest część, którą ludzie nie doceniają. Pięć godzin za 1 193 zł to podejście, czas na lodowcu i droga powrotna.

Przewodnik. Poza Longyearbyen wychodzi się z przewodnikiem, co tutaj oznacza kogoś, kto narzuca tempo, czyta śnieg i decyduje o trasie danego dnia. To ten sam układ co przy wycieczkach skuterem śnieżnym i z tych samych powodów.

Na górze. Czoło lodowca, lód pod stopami i dolina za tobą. Tutaj przestajesz się ruszać i zaczynasz marznąć, więc warstwę, którą zdjąłeś podczas podejścia, zakładasz z powrotem od razu po przyjściu, a nie wtedy, gdy poczujesz chłód.

Jeśli spacer po lodowcu jest już zarezerwowany albo terminy Ci nie pasują, na tej stronie znajdziesz cztery inne wycieczki z przewodnikiem — wszystkie na tyle krótkie, że zmieszczą się w istniejącym dniu.

Platåfjellet, tanim sposobem. 565 zł to 2,5 godziny podejścia na płaskowyż nad miastem, ocena 4,6 i najniższa cena ze wszystkich spacerów tutaj. Widok na Longyearbyen i fiord to główny powód, by się na niego wybrać.

Platåfjellet, panoramicznie z przewodnikiem. 1 023 zł to 3,5 godziny po tym samym terenie z większą dawką opowieści. Dłuższa, spokojniejsza wersja tego samego wejścia.

Bjørndalen. 1 023 zł to 3,5-godzinny spacer do doliny na zachód od miasta z przekąską po drodze, ocena 4,5 na podstawie 35 opinii — więcej ocen niż przy każdym innym spacerze tutaj. Trasa łagodniejsza niż podejścia na płaskowyż.

Z aparatem. 984 zł to pięć godzin wolnego trekkingu i fotografowania w poszukiwaniu arktycznej fauny. Tempo celowo spokojne — dla tych, którzy wolą patrzeć niż się wspinać.

A w samym mieście. 521 zł to 2 godz. 30 min po Longyearbyen z lokalnym przewodnikiem, ocena 4,7. Bez lodu, bez wzniesień — dobry pierwszy dzień przed większymi wyprawami.

Większość wizyt tutaj to trzy lub cztery noce, a oba rodzaje lodu mieszczą się w tym bez problemu, jeśli dobrze je ułożysz.

Najpierw jaskinia, potem spacer. Oferty jaskiń zależą od warunków śniegowych dla maszyn, więc zarezerwuj 1 359 zł na początku pobytu i zostaw po tym zapasowy dzień. Spacer lepiej znosi zmianę planu.

Nie łącz dwóch pięciogodzinnych dni. 1 193 zł przez pięć godzin i 3 658 zł przez siedem to pełne dni. Każdy z nich plus krótka wycieczka to lepsza para niż oba naraz.

Zostaw coś w pomieszczeniu w rezerwie. 624 zł prowadzi pod ziemię do Gruve 3, działa przez cały rok i ma 515 opinii przy 4,8 — najczęściej sprawdzana oferta na tej stronie. To robisz, gdy pogoda odbiera ci dzień.

Wieczory są osobno. W ciemnych miesiącach 928 zł to dwie godziny samochodem po kolacji przy ocenie 5,0 i nie kosztuje cię ani minuty światła dziennego.

Ludzie rezerwują spacer dla wspinaczki, a zapamiętują go z ostatnich dwudziestu minut, więc warto opisać, dokąd prowadzą te dwie godziny.

Skala przychodzi późno. Z doliny lodowiec wygląda jak każdy inny biały stok. Dopiero z bliska, gdy grupa rozciąga się wzdłuż czoła, wysokość lodu ma się do czego odnieść. Ta zmiana to najczęściej wspominana rzecz w całym spacerze.

Kolor. Tam, gdzie lód lodowcowy jest gęsty, staje się niebieski — to ta sama właściwość, którą sprzedają oferty jaskiń, patrząc na nią od środka. Na spacerze widać ją w ścianie czoła i w tym, co wiatr wyczyścił na czysto, a nie w oświetlonym korytarzu nad głową.

Dźwięk. Wiatr, własny oddech, chrzęst rakiet śnieżnych, a potem, na postoju, prawie nic. Cisza w takiej skali to coś, czego większość odwiedzających nigdy wcześniej nie słyszała, i to niemała część tego, dlaczego 1 193 zł ma ocenę 4.8.

Jak długo zostajesz. Niedługo. Pięć godzin obejmuje wspinaczkę, postój i zejście, a przewodnik wyznacza moment zawrócenia według pogody i grupy, nie według rozkładu. Zdjęcia rób, gdy dotrzesz, nie na końcu.

Zejście. Szybsze i trudniejsze dla kolan, niż droga w górę była dla płuc. Kijki pomagają tu bardziej niż podczas wspinaczki — dlatego wydaje się je razem z rakietami śnieżnymi.